In the upper eighties

Voor mij is een van de moeilijkste aspecten van het bloggen hoe je met de reacties van de lezers omgaat. Die reacties zijn dikwijls zo leuk, hartelijk, verrassend, complimenteus of humoristisch dat je graag dagelijks zou laten weten hoe leuk je dat vindt.

Als rechtgeaarde Hollandse man vind ik het ook moeilijk om met de complimentjes om te gaan. Een blog houd ik, om heel eerlijk te zijn in allereerste instantie voor mijn eigen plezier bij. Maar de wetenschap dat ik er al die lezers, die toch maar mooi steeds weer terugkomen om even onze avonturen in Florida te lezen, kennelijk ook een plezier mee doe, streelt het ego natuurlijk wel degelijk.

Naast het notebook ligt “toevallig” wel een lijstje waarop ik de dagelijkse score van bezoekers bij hou. En mochten er in een weekend eens wat extra veel lezers zijn geweest, dan is de verklaring het slechte Hollandsche Weer.  En als er wat minder lezers dan gemiddeld zijn geweest, dan wijten we dat natuurlijk aan het mooie weer…..

In het begin dacht ik nog dat er misschien wel heel veel verdwaalde internetverslaafden op het blog verzeild raakten, maar langzaam drong tot mij door dat er veel tevreden klanten regelmatig terugkomen. Meer dan 18.000 bezoekers zijn er in de afgelopen periode geteld. En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet! Het begon met een aantal medeforumleden, maar die hebben, zo blijkt uit de berichten, inmiddels hun familieleden en kennissen gerecruteerd, waarvoor hartelijk dank!

En zo komt het dat het aantal volgers van dit blog inmiddels tot in de upper eighties is gestegen. Wie weet halen we ook nog een recordbreaking aantal van 90. Net als er bij de meteorologen in Florida een juichstemming heerst, als voor het eerst de nineties worden gehaald, wordt er dan in huize Teleton op gebak getrakteerd.

Pasen lijkt al weer zo lang geleden en Pinksteren staat al bijna voor de deur. Als je plezier hebt, lijkt het er verdorie wel haast op dat Pasen & Pinksteren toch op een dag vallen. We schrijven hier met veel genoegen nog even door aan dit vrolijke vakantieblog en zijn, al horen jullie daar als lezers niet iedere dag wat van, heel blij met zoveel belangstelling en reacties.

Lidy & Ton

Geluk

80 procent kans op regen, gaven ze vandaag af. Dat hadden wij dit jaar nog niet meegemaakt, dus dat wilden wij wel eens zien. Naast wat huishoudelijke boodschapjes en wat andere karweitjes zaten we deze ochtend een poosje op ons balkon en genoten van de rust. Het zonnetje scheen aan de overkant en wij vonden het in de schaduw al warm zat.

Na de lunch trokken wij naar Disney World voor een nieuw avontuur. Tientallen malen waren wij al met de monorail door de resorts gereden, nooit waren we er uitgestapt om een kijkje te gaan nemen. Dit stond vandaag eindelijk eens op het programma en met Plu en Poncho waanden wij ons redelijk  veilig. Al kwebbelend vertrokken wij, om er in de auto achter te komen dat we de broodnodige preservatieven tegen een nat pak waren vergeten. Gelukkig hadden we de reserveplu in de auto!

Wij parkeerden gunstig op Goofy 59 en werden door de dienstdoend parkeermeneer gemaand om toch vooral maar snel in de tram te stappen. Ja, maar dan toch niet voor we nauwkeurig en secuur ons parkeernummer hadden genoteerd. Te vaak hebben wij hopeloze hysterisch huilende huisvaders met hun hele hebben en houden over het parkeerterrein zien dwalen, op zoek naar een witte auto. “Daddy, daddy, this one is white…..” juichten de kindertjes. Te vroeg, want er blijken nog duizenden andere witte auto’s geparkeerd te staan. Nee, dat zou ons niet gebeuren dus noteerden wij het nummer, maakten voor de zekerheid nog een foto en zaten toch nog op tijd in de tram. Sit back and relax, hold tight, driver we are clear!

Toen de tram goed en wel op gang was, realiseerden wij ons dat we de reserveparaplu waren vergeten. Slechts voorzien van ons goede humeur en iedere vorm van protectie ontberend (zelfs hoed en pet ontbraken vandaag) lieten wij ons naar de ferry vervoeren. Hier vielen de eerste druppels, maar we stonden onder een afdakje. So far so good!

De ferry bracht ons, voorzien van een fris windje in de rug, naar de andere kant van het meer. Het is altijd weer leuk om het Magic Kingdom vanaf het water te naderen. Hier begon het avontuur van vandaag. We lieten ons per boot naar het Grand Floridian brengen. De schipper moest even persen omdat het aantal liefhebbers voor deze tocht de capaciteit van de boot leek te overtreffen. Net toen ik dacht dat drie volwassen mannen voor zo’n klein bankje toch eigenlijk wel genoeg waren, perste de kapitein er nog een zwaargewicht bij. Wij staken van wal, op weg naar de witte wereld van het luxe. In Den Haag zouden ze dit resort vast het Rooie Pannendorp noemen. Bij aankomst heerste een serene rust. Wij wandelden over het terrein naar het hoofdgebouw.

In de Weddingchappel hadden wij niets meer te zoeken. We are all set and done, wat dat betreft. Dus betraden wij de lounge. Wij kregen toch een beetje een plechtig gevoel in deze statige omgeving die het midden houdt tussen de Passage in Den Haag en het Kurhaus in Scheveningen. Chique, maar toch deugt er iets niet…..Wij wilden ons in de lounge eigenlijk wel laten fotograferen op zo’n chique bank en liepen wat onzeker op het zitje af.

Op de bank bleek al een mevrouw gestrekt te liggen. Even dachten wij dat ze wellicht onwel was geworden, maar aan de opgetrokken knieen en de lodderige blik, herkenden wij toch wel weer een relaxende vakantieganger. Zij viel weliswaar uit de toon in deze exquise omgeving, maar het hinderde haar niet in het minst. Wij gingen op de eerste etage op zoek naar een gelegenheid om een kopje kofje te nuttigen maar lieten ons afschrikken door een bordje dat de bezoeker er op wees dat de familie Disney het toch wel erg op prijs zou stellen als bezoekers niet al te casual gekleed waren, ten tijde van de koffiebreak.

Hoe casual ben je op je Rockports, in je van Heusen korte box en met je Ralph Lauren polo? En hoort de polo in of uit de broek? Wij besloten het risico op een schrobbering door het tot in de puntjes verzorgde team castmembers niet te nemen, en vertrokken, nadat wij nog even vanaf de ballustrade naar Arie Snoek aan de piano hadden geluisterd, per Monorail naar het volgende resort op deze lijn, Het Contemporary Resort.

Onderweg brak, zoals de Hagenees dit zo mooi zegt, de pleuris uit. Het hield op met zachies regenen, het miechemde als de tering maar wij zaten droog. Zou de voorbehoedende werking van Plu en Poncho dan zelfs vanuit Cane Island zijn werk doen? In het Contemporary Resort maakten wij kennis met medefloridaforumlid Sonja en haar vriendin en reisgenoot Leonine. Ons werd, op kosten van dit gezellige reisgenootschap, een drankje aangeboden (waarvoor nogmaals hartelijk dank!) en samen namen wij de geneugten van een verblijf in Florida nog eens door.

Toen wij buiten kwamen, scheen de zon weer als van ouds en lieten wij ons per tram naar de parkeerplaats brengen waar wij afscheid van de dames namen. Wij gingen naar Down Town Disney waar wij tien minuten voor de aanvang van een concert van een Highschool arriveerden. We vonden een plekje uit de wind, in de zon, naast een nog ietsjes middelbaarder echtpaar. WIj keken voor ons uit en zwegen; voor je het weet zeg je iets verkeerds. “You look, like you’re from overseas…” Ik zweer het je, ik had nog niks gezegd. Zij kwamen uit Pittsburg. Daar spreken ze wel Engels, maar toch niet van het soort dat wij kunnen verstaan.

Dus deden wij wat tante in zulke gevallen ook doet; we gokken maar wat en ondanks dat we geen idee hebben waar het precies over gaat, hummen we instemmend wanneer de tijd daar rijp voor is en concentreerden we ons verder op het concert. Vergeet tijdens deze tactiek nooit van tijd tot tijd bemoedigend te glimlachen. De ander zal zich begrepen en gewaardeerd voelen. Het was zware muzikale kost en daar houden ze in Pittsburg kennelijk niet van. Men verliet het concert voorijdig, maar niet zonder dat er allerhartelijkst afscheid was genomen, compleet met high five. Zo kennen wij het Amerikaanse Volk weer!

Na afloop van het concert lieten wij ons een broodje met de naam Full Montagu van The Earl of Sandwicht goed smaken. Alles zat d’r op en d’r an.  Een kopje tomatensoep erbij en het gebruikelijke briesje in combinatie met een prikkend avondzonnetje maakte dat de stemming weer opperbest was. Wanneer je op een dag dat je maar 20 % kans hebt om droog over te komen, geen druppeltje regen voelt, dan is het eigenlijk ook een dag om in de loterij te gaan spelen. Maar omdat wij al zo gelukig in de liefde zijn, wordt het in het spel toch niets en lieten wij het maar zo……

Hij was een beetje misselijk….

Omdat het vandaag de laatste dag van het Flower & Garden Festival was, waren we voor ons doen toch al weer vrij vroeg in Epcot. We wilden graag ook Soarin’ nog eens doen en we waren al een hele tijd niet meer in Maelstrom en Ellen geweest.

Geen schokkende attracties, maar je bent wel lekker van de straat.

 

 

De fastpass voor Soaring ging om kwart over zes in, een prima aansluiting op de show van Chubby Checker. Op naar the Universe of Energie om een beetje af te koelen. Geen attractie voor als je haast hebt, want met de preshow erbij, ben je al snel drie kwartier onder de pannen.

Tijd om de fastpass voor Maelstrohm te halen en om een hapje te eten in The Elctric Umbrella. We zaten op de eerste verdieping en hadden een leuk uitzicht op het gekrioel onder ons. Er waren lekker veel buggies en rolstoelers die voor levensgevaarlijke situaties zorgden, we verveelden ons daar dus geen moment.

Wij kuierden op het gemakje naar China en  bekeken de terracotta beelden, beluisterden een miniconcert op de Chinese Sitar waar wij geen chocola van konden maken, maar waarvoor wij vanwege het leuke accent waarmee de bespeelster van dit instrument “Thank you” zei wel uitbundig applaudisseerden.

De Fastpass voor Maelstrohm was er een om door een ringetje te halen. We passeerden een hele lange wachtrij en werden onmiddellijk in de boot genomen. Norway; douze points!

Rond vijf uur arriveerden wij bij het American Theatre waar wij nog net met de laatste wachtenden uit de rij mee naar binnen konden glippen, voor de meute ongeleide projectielen werd binnengelaten. Wij zaten, zeg maar, in de exitrow, veilig achter de rolstoelers. Geen camera’s die plotseling vlak voor je opduiken, niemand spring onverwacht op, geen paardestaarten die op jouw lens worden uitgeborsteld, kortom een prima zicht op het toneel!

Naast ons een ietsjes middelbaarder echtpaar uit Chicago. Of Chubby Checker de guy van de Twist was….? Ja dat konden wij beamen! En van de Fly, de Pony, maar daar zouden ze nog wel achter komen! Waar we vandaan kwamen….? From Holland, nice! Zelf waren ze gepensioneerd, hadden het goed en konden dank zij een goedkope ticket en een nog voordeliger hotelletje wel vier dagen naar Orlando. Hoe lang wij bleven, was de volgende vraag. Wij antwoorden waarheidsgetrouw, waarop het al wat stilletjes bleef.

Toen ook nog bleek dat wij de lancering van de spaceshuttle wel hadden gezien en we ook nog eens een Fastpass voor Soarin’ hadden, (Fastpass, hoe werkt dat dan…..?) bekoelde de verstandhouding nog verder. Wij hadden slechts de vragen beantwoord en helemaal niet opgeschept. Ik probeerde nog te redden wat er te redden viel door over de dollarkoers te beginnen, maar toen bleek ook nog eens dat ze naar Europa waren geweest toen wij 1 dollar zestig voor onze euro kregen……

Donkere wolken pakten zich boven Epcot samen. Chubby ging te keer als een jonge hond, maar kon niet voorkomen dat dat sommige bezoekers toch het vege lijf probeerden te redden toen de eerste megadruppels neerkletterden. Wij hulden ons stoicijns in onze poncho’s hetgeen het meeklappen niet ten goede kwam maar waardoor we wel droog bleven en de voorstelling keurig uitzaten. Het stel uit Chicago was not prepared en not amused, maar wel drijfnat. Ze vertrokken zonder te groeten…

We schuilden nog even in de toiletten van Marokko en liepen in onze poncho’s naar Soarin’. We mochten in de bovenste rij; zonder bruine beentjes, dus we genoten met volle teugen. Drie minuten later stonden we weer buiten en liepen we door de plassen naar de Jeep. Omdat wij ons tussen de middag tegoed hadden gedaan aan een Ceasar Salad met dubbele dosis kip waarbij ik voor de zekerheid nog een bakje frites had besteld, waren we niet echt hongerig.

De Cracker Barrel viel dus af, het werd de Burger King voor kipfingers en misschien een lekker ijsje. De voordeur zwaaide open en er strompelde een dronken vent naar buiten. Op nog geen meter van ons vandaan, deed hij waar dronken kerels goed in zijn. Dank zij de oefeningen in de parken met de rolstoelen en de buggies, konden wij nog net met een ferme sprong ons noodlot ontlopen.

WIj hadden ineens helemaal geen trek meer en meldden ons rond acht uur op Cane Island. Misschien dat ik straks nog een Bananamuffin neem, of dat we een Cinnamon Roll uit de vriezer toveren. En we hebben nog een  zak Megacornuco’s uit de goody bag die wij van de familie Staalstra kregen toen zij vertrokken. Vanwege doktersvoorschrift kopen wij die nooit in huize Teleton, maar nu ze er toch liggen, zou het best eens kunnen zijn dat we ons er vanavond aan te buiten gaan. En zo houden wij hier de stemming er wel in, maar daar twijfelde natuurlijk niemand meer aan!

Voor de lezers die gewend zijn dat dit blog regelmatig van een passend en vrolijk muziekje wordt voorzien is de keuze deze keer op Hij was een beetje misselijk van Buster Fonteyn gevallen.

Waarschuwing: Vooral op maandagmorgen kan dit nummer vervelend lang in je hoofd blijven hangen……

Things were really hummin’…..

Van zwarte mensen wordt gezegd dat ze soepel en ritmisch bewegen. Chubby Checker mist die gave. Hij beweegt als Jack de Vries die na een zwaar werkbezoek met zijn adjudant terug in de kazerne komt; moeizaam. Chubby kijkt er soms ook een beetje ongemakkelijk bij, alsof hij net door Rina Lodders met een jonge meid is betrapt! De jongere generatie zoekt nu even in Wikipedia op Lodders en vindt daar uit dat zij in 1962 voor Nederland uitkwam op de Miss World verkiezing en nog won ook. Zij is nog steeds met Chubby getrouwd.

Draagt Chubby wellicht een corset, een step-in of een corrigerend hemdje? Dat zou zijn houterigheid  kunnen verklaren. Zijn jeans hebben een hoog stretch gehalte want hij draagt ze als een legging. Wij zochten naar het gaatje in Chubby’s rug waar het sleuteltje in past om hem op te winden, maar konden het nergens vinden. Misschien is Chubby wel  overgestapt op Duracellbatterijen….

Verder is Chubby Checker erg charmant. Hij is van 3 oktober 1941, en al staat hij er nog prima op voor zijn leeftijd, zijn charme krijgt ook iets aandoenlijks. Veel oudere meisjes waren er weer, tijdens deze voorstelling. En de meiskes eten uit zijn hand. “Come on, girls”, roept Chubby en de meiskes doen wat er wordt gevraagd. Handjes omhoog, handjes in je zij. Op je boze bolletje ontbreekt er nog maar net aan. Maar ook de Amerikaanse jongens laten zich gewillig gaan. Zoals Chubby beweegt, kunnen zij het immers ook nog wel.

En dus zat, hoe kan het ook anders, de stemming er al snel in het American Theatre in Epcot. Chubby’s eiegn repertoire is vrij beperkt, dus doet hij een beroep op oude rock ‘n roll nummers. Met Blue suede shoes en Rock around the clock zet hij de boel op stelten. Prima band trouwens; The Wild Cats. Zag ik daar een echte Hammond on stage? Het zou ook een Baldwin kunnen zijn. De toetsenist kan er prima mee uit de voeten en speelt soms langgerekte accoorden met een goed gedoseerd gebruik van de leslie zoals je veel in de countrymuziek hoort, dan weer scheurend rockend of jazzy fluisterend en altijd in perfecte harmonie met de sax. Lekkere ritmesectie d’r achter van een prima bassist en een driftig drummertje.

En tijdens die heerlijke, ongecompliceerde muziek trippelt Chubby over het toneel. Zijn dansjes kunnen eigenlijk niet door de beugel, maar hij heeft een olijke kop. Everybody say yeah…..en de zaal gehoorzaamt. Everybody do the fly….prima Chubby. En dan komt het spektakel waar iedereen op wacht; Everybody twist. De drummer speelt het bekende introotje. I’m gonna sing my song and it won’t take long….come on let’s twist again. En Chubby doet alsof hij de zoveelste peuk met de punt van zijn schoen uitdrukt…….

Chubby roept de dames op het toneel en dat mag even duren. Pas als hij er een stuk of veertig, vijftig bij elkaar heeft gesprokkeld, gaat de show verder. Hij begroet ze allemaal persoonlijk en hartelijk. Ze doen gewillig een dansje voor Chubby, waarna ze weer van het toneel worden gebonjourd. Cubby is weer een beetje op adem gekomen en zingt weer een paar nummertjes. Dan is het de beurt aan de mannen, ook allemaal op het toneel. Het echtpaar naast ons, ze zijn zeker zeventig, giert het uit en hij meldt zich onmiddelijk voor deelname. Een Disneymedewerker komt mij persoonlijk uitnodigen om ook op het toneel te komen, maar ik sla de uitnodiging beleefd af. “Nee, ik laat dat liever aan de echte fans” zeg ik, want als Chubby Charmant overal mee weg komt, dan moet dat mij ook lukken.

Chubby Checker is de laatste act in de serie concerten van het Flower & Garden Festival. Morgen zijn de laatste 3 shows. En ook al ben ik geen echte fan, de shows zijn leuk genoeg om morgen nog een keertje naaar Epcot te gaan. Ik had het erg naar mijn zin. Things were really hummin’ dus: let’s twist again, nu het nog ken….! En wie weet laat ik me dan toch nog verleiden om een dansje met Chubby te doen want dan kan ik gelijk even stiekum van dichtbij kijken of het een echt Hammond orgel is en of Chubby’s hairdo van Carpetland afkomstig is….

Hail Atlantis

Naar de Space Coast om de allerlaatste lancering van Spaceshuttle Atlantis te zien. Even hebben wij nog getwijfeld om deze expeditie samen met medeforumlid Jeroenb te maken, maar de enorme drukte die werd verwacht, deed ons beslissen om toch liever op eigen houtje te gaan. Als je elkaar al niet onderweg kwijtraakt, dan loopt het wel op de plaats van bestemming mis bij het zoeken naar een parkeerplaatsje.

En het was druk op weg naar Jetty Park in Cocoa Beach, volgens kenners een van de beste plekjes waar je de lancering kunt zien. Na een uurtje op de Beeline waren we nog niet erg opgeschoten. Bij de afslag naar de 417 besloten we voor plan B: toch maar naar Titusville. Lang geleden waren we al eens op de SR50 in een file gestrand en hebben we de shuttle vanaf de snelweg zien vertrekken. Tenminste, wij stonden op de snelweg, de shuttle gewoon op het platform. Uren waren we onderweg geweest en ik herinner me nog de spanning op de blaas als de dag van gisteren. Daarom hadden wij, echt waar, een emmertje meegenomen uit het appartement. Per slot van rekening zijn we inmiddels zeker tien jaar ouder geworden, hetgeen de kwaliteit van de blaas geen goed heeft gedaan.

Bij aankomst in Titusville was het een chaos. Zo’n beetje als bij d’n Optocht van onze Priens in Tullpetoanestad, maar dan tien keer drukker. Een nerveuze stemming had zich van de mensen meester gemaakt. Gewapend met klapstoeltjes en koelboxen staken ze zo maar de weg over. Iedereen was op zoek naar het beste plekje. Buurtbewoners probeerden je auto voor een tientje in het laatste stukje vrije tuin te persen.

Omdat we bij aankomst nog anderhalf uur te gaan hadden voor de lancering, besloten we nog even rond te rijden. De eerste stop bij de MCDonalds was natuurlijk geen succes. Ze hingen met de bekende bruine benen buiten. We lieten TOMTOM op leuke locaties zoeken en hij kwam met Sears, een zieltogende warenhuisorganisatie. Een prachtige, vrijwel lege parkeerplaats en keurige, schone toiletten waren ons deel.

Terug in de auto zetten wij de airco op Antarctica en smulden we van ons zelfmeegebrachte broodje met ommelet. De flesjes waren heerlijk koel gebleven en een half uur voor de lancering besloten we de snelweg over te steken, op zoek naar een plekje waar we , tussen de bomen, struiken en huizen de shuttle misschien zouden kunnen zien. Voor de de poort van een enorme villa stond een man. Tikje shabby, ongeschoren en we wisten eigenlijk niet goed hoe we moesten reageren toen hij ons aansprak. Of we de lancering misschien bij hem uit de tuin wilden zien……

In al die jaren dat we hier al komen, bracht de shuttle ons geen geluk. Of hij vertrok helemaal niet of midden in de nacht, of op de dag dat we aankwamen of vertrokken. We zaten er altijd naast. Je begrijpt dat het aanbod van de man ons ontroerde. “Thank you”, stamelden we nog en liepen het pad af. We lachten nog wat ongemakkelijk en vroegen ons af wat we zouden doen als ons, eenmaal achter in de tuin, een mes op de strot zou worden gezet met het vriendelijke verzoek om de portemonnees maar af te geven.

In de tuin waren nog een stuk of twintig uitverkorenen. Duitse studenten, ouders met kleine kinderen en wat kennissen van de eigenaar. Recht tegenover ons zag je de Assembly Buildings. De Spaceshuttle zelf was met het blote oog niet te zien, je staat er daar een kleine 20 mijl vandaan. Maar op de televisie boven het zwembad (!!!!) kon je het aftellen volgen. Het ging er gemoedelijk aan toe. Een van de kleine mannen riep zijn moeder: “Kom op mam, de show begint zo….”

 

En wat voor een show! Eerst zag je een klein wit wolkje dat opzij werd geblazen. Daarna zag je de enorme vuurbal tergend langzaam omhoog gaan. Daarboven moest zich de Spaceshuttle Atlantis bevinden. Een prachtige witte rookpluim markeerde zijn pad. Het was doodstil….Van de vorige lancering meende ik mij een vrij hoog, knetterend geluid te herinneren. Na enige seconden bereikte ons, na de beelden op het netvlies, ook het geluid van Atlantis. Een diepe, ontzagwekkende, onaardse brom die door je hele lichaam trilde. Het mooiste geluid dat ik ooit heb gehoord en gevoeld.

 

Atlantis staat voor het verloren continent, waar de beschaving op een hoog niveau stond. De kennis van de mensen die daar leefden, maakte het reizen naar andere continenten mogelijk. Vandaag begon er weer een Atlantis aan een verre reis en wij waren er een beetje bij. De donderwagen zonder paarden kwam uit het niets en verdween in het niets, duizenden in verwondering en ontroering achterlatend, daar aan de kust van Florida. Hail Atlantis, wij wensen je een behouden reis!

Mij was aangeraden om vooral van de lancering te genieten. Vergeet de filmpjes en de foto’s, daar zijn er al miljoenen van. De beleving van de lancering, daar gaat het om. Stiekum heb ik toch nog en paar foto’s gemaakt. Tijdens de lancering lijkt de tijd stil te staan. Of juist te vliegen.  Het is een onwerklijke beleving die een diepe indruk achter laat.

Wij mochten tot nu toe al helemaal niet klagen over de stemming tijdens onze vakantie.We hebben immers tot nu toe alleen maar genoten. Maar deze lancering, waar we al zo lang naar hadden uitgekeken is de kroon op het werk, de kers op de taart, het hoogtepunt van zes weken Florida. Dat er nog zulke vriendelijke, gastvrije mensen zijn die hun droomhuis zo maar ter beschikking stellen waardoor de droom van een gewone hollandse jongen, om nog een keer een Spaceshuttle lancering te zien voor dat het programma wordt afgesloten, werkelijkheid wordt, is ongelooflijk.

En daar was Teleton, toen hij weer op Cane Island was teruggekeerd met wat foto’s en zijn ongebruikte emmertje en zijn hoofd nog vol van  de gedachten en de herinneringen aan de  gebeurtenissen van vandaag, even helemaal stil van………

 

The continent of Atlantis was an island which lay before the great flood in the area we now call the Atlantic Ocean.
So great an area of land, that from her western shores
those beautiful sailors journeyed to the South and the North Americas with ease, in their ships with painted sails.

To the East Africa was a neighbour, across a short strait of sea miles. The great Egyptian age is but a remnant of The Atlantian culture.The antediluvian kings colonised the world
All the Gods who play in the mythological dramas
In all legends from all lands were from fair Atlantis.

Knowing her fate, Atlantis sent out ships to all corners of the Earth. On board were the Twelve:
The poet, the physician, the farmer, the scientist,
The magician and the other so-called Gods of our legends.
Though Gods they were -
And as the elders of our time choose to remain blind
Let us rejoice and let us sing and dance and ring in the new
Hail Atlantis!

The Love Bugs

Voorjaar in Florida. De natuur is volledig gericht op de voortplanting. Bomen, bloemen en struiken stuiven stiekum grote wolken onzichtbaar zaad de lucht in. Doodziek wordt je er van. Je slijmvliezen zwellen er van op en raken geirriteerd. Je ogen tranen alsof je aan Fishermans Friend verslaafd bent en je neus loopt en probeert met liters vocht de ongenode indringers af te voeren.

Werkelijk overal wordt je met de vruchtbaarheid van het voorjaar opgezadeld. Chinese rozen die wij alleen uit de vensterbank kennen, staan hier buiten met hun enorme met stuifmeel gevulde stampers te pronken. Hier moet je wezen, hier moet je zijn; vlindertjes , bijtjes en alles wat er verder aan de bevruchting bijdraagt. Ieder briesje transporteert ladingen rijp zaad. Hele golven sperma rollen er zo over ons heen. Maar als je ze pollen noemt,  klinkt dat natuurlijk gelijk een stuk gezelliger.

Met een beetje pech tref je het Lovebugs seizoen. Lovebugs zijn kleine vliegjes die tijdens de vlucht paren. Moeten zij weten, maar val mij er niet mee lastig.

 

 

En dat doen ze natuurlijk wel. Het  liefst  met honderden tegelijk. In zwarte wolken dansen ze de dood of de gladiolen tegemoet. Want de suffertjes hangen niet alleen boven de grasveldjes, zwembaden en pretparken maar gaan ook doodgemoedereerd vlak boven de snelweg hangen te paren waarbij ze, als ze even niet opletten, een witte auto zomaar collectief in een zwarte kunnen veranderen. Want een wolk lovebugs laat lelijke vlekken na op je lak. Menig motorrijder met een blinkende bek met tanden kwam met een zwart gebit thuis. En de lovebugs lijken teer, maar als straf voor hun ontijdige dood laten de restanten zich maar moeizaam van de lak of je tanden krabbelen.

Lovebugs, prikken me niet, ze zuigen geen bloed, laten geen nakomelingen onder mijn huid na, kruipen niet in mijn schoenen of bij ons in bed, dus waar maak ik me eigenlijk zorgen over? Gewoon, omdat ze maar zo’n beetje zinloos om ons heen treiteren. Ze zeuren een poosje; je ziet ze wel, dan zie je  ze weer niet. Ze maken geen geluid en lijken geen aandacht aan me te schenken. Net als ik denk “laat die beestjes toch lekker paren” landen ze toch op me, kriebelen een beetje en net op het moment dat ik ze de genadeklap wil geven, vliegen ze weer weg om, bijvoorbeeld op je grote teen of een andere moeilijk bereikbare plek, verder te gaan zitten kriebelen.

Lovebugs zijn altijd met z’n tweetjes, net als wij dus dat schept weer een band.  Want hoe zou een grote vent van bijna twee meter het vinden wanneer hij tijdens een aanval van liefde doodgeslagen zou worden? Wie slaat er nu zonder gewetensbezwaren twee kleine onschuldige zwarte vliegjes die, zwevend op de wind hun hoogtepunt dreigen te bereiken, tot snot? Dus laten we de lovebugs maar voor wat ze zijn, hoe vervelend ze ook om ons heen wervelen.

Van zoveel geluk in de lucht wordt de stemming al weer snel mild en als je van nature toch al een vrolijke, vriendelijke instelling hebt, zit je hier in Florida al heel snel, al proestend, snotterend, kriebelend, wrijvend en jeukend van alle zichtbare en onzichtbare vruchtbaarheid toch weer samen in een parkje dat leuke liedje van de Lovebugs te zingen. Want in de natuur hoef je je nergens voor te schamen!

Love, exciting and new
Come Along. We were expecting you.
Love, life's sweetest reward.
Let it flow, it floats back to you.
The Lovebugs soon will be making another run
The Lovebugs promises itches for everyone

Pluk de dag toch maar

Na ruim vier weken is er nu toch iets gebeurd dat de stemming in huize Teleton enigszins drukt. De wetenschap dat er een heel vliegtuig vol terug van vakantiekerende medelanders is neergestort, vervult je toch met afschuw. Bij al deze mensen zal de stemming er ongetwijfeld ook goed in gezeten hebben.

Misschien bestaat er ook wel een Forum voor verwende Zuid-Afrikaliefhebbers, waar kennis en ervaring met elkaar  wordt uitgewisseld. En ongetwijfeld zullen er onder de slachtoffers bloggers zijn, die tot gisteren hun vrolijke vakantieverslagen met foto’s naar het thuisfront stuurden. In Nederland passen ze de radio en televisieprogramma’s aan. Hier in Florida is het een heel klein berichtje op het nieuws. 

Zulke ongelukken zijn voor de familie Teleton een mooi moment om de giftige gaswolken, dalende dollars voor eens en voor altijd naar de categorie “klein leed” te verwijzen. “Pluk de dag”, “Geniet nu en niet later” en “Na ons de zondvloed” blijken helemaal geen verkeerde motto’s te zijn om na een leven van hard werken, nu zoveel mogelijk te genieten. In een fatale seconde kan het immers uit zijn met de pret.

De Amerikanen zijn een raar volkje. Het kan hier niet op; alles moet groot, groter, grootst of snel, sneller, snelst. Maar wanneer er een olieleiding in de Golf van Mexico springt, duurt het dagen voor de autoriteiten op de televisie zeggen dat dit verstrekkende gevolgen kan hebben….Waar wij onmiddelijk de ramp in Alaska voor ogen hadden, dringen dat soort zaken hier maar langzaam door. Terwijl als er hier een presentator of een sportman een scheve schaats rijdt er hele hordes cameraploegen op uit gestuurd worden omdat ze er op de televisie niet over uitgepraat raken.

Op het gebied van milieu kunnen ze best wat van ons leren. Zo zie je hier in huis geen enkele spaarlamp. Wanneer je hier des nachts de klamme lappen even verlaat om een plasje te maken, moet het licht in de badkamer aan. Acht lampen van 100 watt zorgen er voor dat je de eerste drie uur niet meer in slaap kunt komen. Voordeel is wel dat je nooit meer met je slaperige hoofd naast de pot staat te piesen.

Beleefd zijn ze wel, de Amerikanen. Deze week boden veel mensen hun excuus aan omdat ze in de Lazy River tegen mijn tube aan botsten. Maar in het verkeer gedragen ze zich vaak als malloten, overschrijden ze, zonder in de spiegel te kijken of richting aan te geven ononderbroken strepen en hangen ze permanent aan de telefoon achter het stuur. Toch zie je relatief weining ongelukken want ze zijn er wel weer handig in om de fouten van anderen op te vangen.

Bij Disney zijn ze aan het bezuinigen. De winst staat onder druk. Inmiddels zijn de ijsblokjes bij Disney uitgehold, want de bezuinigingen moeten natuurlijk zo min mogelijk in de gaten lopen. Ja, verzin het maar, uitgeholde ijsblokjes, dat zal wel zoden aan de dijk zetten!  Hinderlijk vind ik de bezuinigingen op de sanitaire voorzieningen. In de eerste jaren dat wij Disney bezochten, werd er ten behoeve van het handenwassen na toiletbezoek, met gulle hand een mix van zand, zeep en soda verstrekt. Toen vierde de hygiene nog hoogtij. Je kon na het schuieren van de handen, bij wijze van spreken, direct een blinde darmoperatie uitvoeren. Langzaam verdween deze scrubmethode en kreeg je, nog wel met de zelfde snelle handbeweging, een kwakje vloeibare zeep toegediend. Dit kwakje is inmiddels weer vervangen door een handje niks. Wat foam, dat al verdampt is voor je je handen bij elkaar gebracht hebt.

En iedere keer dat we hier zijn, heeft een of andere manager met prostaatproblemen besloten dat de waterstraal waarmee je de handen kunt afspoelen, nog wel een beetje minder kracht kon hebben. En ook nog wel net ietsje korter mocht duren! Als de automatische watervoorziening tenminste al niet defect is, want het aantal handenwringende handenwassers die vergeefs hele rare bewegingen onder de kraan staan te maken, in de hoop de straal toch nog op gang te brengen, neemt hand over hand toe. Sommigen frummelen een beetje aan de kraan in de hoop beloond te worden. Anderen betasten de kraan ferm met beide handen om de zaak te stimuleren. En als de kraan dan, in al zijn goedertierenheid, besluit tot een korte, krachteloze lozing van het gewenste vocht, zijn de meeste mensen al weer net te laat en kan het ritueel opnieuw beginnen.

Toen Teleton vanavond de MegaMeatlovers pizza van de Walmart na 17 minuten uit de oven haalde zonder daarbij zijn jatten te verbranden, kwam de stemming er al weer een heel klein beetje in. Dat werd weer net even minder toen hij te ongeduldig was en de gesmolten kaas voor lelijke blaren in zijn mond zorgde. Gelukkig was er een drumstick als toetje, van vanille ijs, met chocolade en nootjes, die voor verkoeling zorgde. En bij de Walmart waren de aardbeien wel weer een dollar duurder geworden, maar daarvoor werd er nu een dubbele dosis verstrekt. Wij kunnen dus niet wachten, ah, daar komt Lidy al met een bakje aan! Zo kan de stemming, ondanks al het wereldleed dat er nu eenmaal is, hier in huize Teleton uiteindelijk toch niet stuk, mede dank zij de kleine geneugten die het leven hier in Florida biedt. Enjoy!